วันนี้มันแปลก ๆ อารมณ์เหมือนจะดี แต่ก็มีมึนตึงหน่อย ๆ

ความรู้สึกน้อยใจในเข้ามาแบบแปลก ๆ

ทำไม ทำไม ทำไม น้อยใจอะไรกัน .. ช่างมันจิ ช่างมัน

ไม่สบายใจเลยแฮะ เปลี่ยนความคิดดีกว่า

เมื่อคืนวันเสาร์ที่ผ่านมา เป็นอิแอบ หนีเที่ยวด้วยแหล่ะ

ก๊อ ไม่เชิงหนีหรอก เพราะไม่มีคนคุม เอิ๊ก ๆ ๆ

ด้วยหมายหมั้นปั้นมือกันว่า ... นัดเพื่อนเยอะแยะมากมาย งานนี้ไม่น้อยกว่า "สิบ"

แต่มันก็จบด้วยมุข เดิม ๆ คือ ไม่มาก๊อ ไม่โทรมาบอก ...

"เจ็บ บ่อย ๆ ค่อย ๆ ชิน ..... T_T"

ค่ำคืนนี้ จึงมีแค่ "เราสามคน"

ฉันคนหนึ่ง ----> เราเอง

เธอคนหนึ่ง ----> อิโอ๋

เขาคนหนึ่ง ----> อิปอนด์

ไม่น่า เชื่อ โดนเพื่อนลอยแพ ที่ ไชน่าบาร์ ....

จองไว้สามโต๊ะ เหล้าอีกสองกลม

จาแด๊ก ยังไงหมดค๊า ..

ไปถึงร้านกัน สามทุ่มครึ่ง ร้านก็ยังไม่มีคน นักดนตรีก็เชตเครื่องกันอยู่

ด้วยความที่กลัวว่าไปช้า เพื่อน ๆ จะไม่มีโต๊ะ แล้วจะรมณ์เสียกานน

กลายเป็นเรา ที่โดน อีกแล้ว

ก๊อ อยากให้เพื่อนทุกคน ที่เบี้ยวนัด รู้ไว้ว่า

คนที่ไปรอ ไปจองที่ไว้ให้ ไปด้วยความรู้สึกเต็มเปี่ยมจริง ๆ

อยากให้เพื่อนมีที่ มีโต๊ะ ไปแล้วจะไม่อึดอัด ไม่รู้สึกเก้อ

อยากให้รู้ว่า คนที่เค้ารอก็มีความรู้สึกก็มีหัวใจเหมือนกันนะ

ถ้าไปไม่ได้ อย่ารับปาก เพราะเราก็เป็นคนแบบนี้ ไปไม่ได้คือไปไม่ได้

ถ้าเราตอบตกลงว่าเราจะไป ไม่ว่าจะเกิดไรขึ้นเราก็จะไป

เราไม่ขอให้เพื่อนต้องเหมือนเราหรอกนะ เราขอแค่ว่า

"ถ้าไม่มา ช่วยโทรมาบอกด้วย ว่าไม่มา ไม่ใช่เงียบหายไป โทรไปตามก็ไม่รับสาย"

บอกตรง ๆ เสียความรู้สึกกับงานนี้ มาก

เอาหล่ะ ... พอละ มาเล่า เรื่องคืนนั้นกันต่อดีกว่า

หลังจากที่ถูกทิ้ง เป็นลูกหมาหลง กันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เราสามคนก็นั่งมองตากันแป๋วแหว๋วมาก เง้อ...

มองดูนาฬิกา ก๊อ สามทุ่มครึ่งนิด ๆ ..

ก็เลย กรอกเหล้ากันเข้าไปเต็มเหนี่ยว ผลสรุปคือ อิปอนด์ ออกแนวมาววว เล็กน้อย

อิโอ๋ ก๊อ กรึ่ม ๆ แต่กรู ยังเฉย ๆ (555 ฝึกมาดี)

อารมณ์ครึกครื้นมาก็ขึ้นมาเอง สามคนในร้าน แด๊นซ์กระจุย

บอกตรงๆ วงนี้เล่น สุนัขไม่รับประทานมาก

แต่ เสียเงินมาแล้วหนิ .. ก็ต้องบิ้ว ...กานนนปายยย

มันร้องไม่สะใจเท่าไหร่ แต่เราแด๊นซ์ กระจุยมาก

จากนั้นเวลาก๊อ ล่วงเลยไปเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แค่ว่ามานเปลี่ยนวงแล้ว

วงนี้ก๊อ พอกานนน (บอกตรงๆ วงพี่เบียร์เล่นเก่งกว่านะเนี่ย)

ไม่ค่อยมันส์ แต่ว่า กรึ่ม ๆ แล้วหล่ะตอนนี้ ก็แด๊นซ์กระจุย

ไม่สน ไม่คิดอะไรแล้วทั้งนั้น ...

และแล้ว ก็เริ่มมาสังเกตุ .... ทะไมปู้ชายมันมารุมโต๊ะกรูตรึมเลยฟะ

ก็มีมาเหล่ มาขอเบอร์ .... เง็ง อิช้านน มาเที่ยวมาเปรี๊ยวเนี่ย

เพื่อจะมา Relax เท่านั้นเอง มิด้ายมีจุดประสงค์จะมาหาคู่ตุนางัน นะเจ้าคะ

555 แต่ลงท้ายอิโอ๋มานน ก็ได้แหล่ะ มีหนุ่มมาชอบ อืมมม น่าตาท่าทางมันก็ไม่เลวร้าย

ก็ยุส่งเลยกรู เอาเลยโอ๋ ... เต็มที่ยุ้ยพาโอ๋กลับบ้านได้แน่นอน

แต่ก็มีเด็กหนุ่ม ย้ำเด็กหนุ่มเจง ๆ มาติดพันด้วยเหมือนกานน

อายุ ยี่สิบต้น ๆ แล้วดันมาถามอายุกรู เง้ออ... ขอไม่ตอบดีกว่า เดี๋ยวมานน เรียกกรูป้า หล่ะก๊อ

... เซ็งเป็ดเเลย ...

สุดท้าย ... เวลาตีสามครึ่ง ก็ได้เวลาแยกทาง

สรุป ได้เพื่อนใหม่ซึ่งมาจีบอิโอ๋ อีกหนึ่ง เราก็เดินทางกลับบ้านอนกาน

โดยที่กรู ยังโสด สดใส ไฉไล เหมือนเดิม ง่า...

อ๊ะ เอวัง คืนวันเสาร์ด้วยประการฉะนี้ แหล่ะ

เล่าเรื่องอดูด เอ้ย อดีต มามากมายก่ายกอง

มา up เรื่องวันนี้ดีก่า

และแล้ว ... วันนี้ตั้งใจก็ล้มเหลวลงอีกครั้งสืบเนื่องจาก วันเสาร์

ออกไปเปรี้ยวสายเดี่ยว เที่ยวดึก ส้นตึก ตอแหล

+++ มากปายหน่อย

วันอาทิตย์ยังทำงานอีกร่างกายมันก็เลยเรียกร้อง

ต้องการพักผ่อนอย่างรุนแรง

เมื่อคืน ... หลับรวดเดียวถึงเช้า ไม่งี่เง่า ไม่เง้างอน ไม่ตื่นกลางดึก

ตื่นสายนิดหน่อย ไม่ได้ไปวิ่งอีกแล้ว เพราะ อยากนอนเยอะ ๆ

ตอนนี้ เริ่มอ้วนมากแล้ว ชักรับตัวเองไม่ได้

อยากไปวิ่งจัง .....

สภาพร่างกายวันเน้

ง่วงประปราย

หิวเป็นหย่อม ๆ

ความขี้เกียจส่งกำลังแรงมาก

อ้อ .. ปวดหลังอีก ปานกลาง

สภาพจิตใจวันเน้

อารมณ์ ดีปานกลางค่อนไปทางมาก

ตอแหล เบาบาง มีเล็กน้อย

หงุดหงิด นิดหน่อย ตอนงานเข้ามาเยอะ

สภาพการทำงานวันเน้

ช่วงเช้า ... เริ่มต้น ด้วยความวุ่นวายนิดหน่อย

ช่วงสาย ๆ .. สายเนียน

ช่วงบ่าย ... ว่างเป็นช่วง ๆ

ตกเย็น ... Sever Down T-T

เริ่มค่ำ ภาวนา ... ให้ถึงหนึ่งทุ่มไว ๆ เพราะตอนนี้ เสียงแหบไปหมดแล้ว

โดยปกติ ดิฉัน ทำงานสิบโมงค่ะ

แต่วันนี้เนื่องจาก แลกกะเพื่อนไว้ ต้องมาทำเวลาเพื่อนคือ แปดโมงเช้า

แทบรากเลือด .... โอ๊วววว โน๊ววววว

งานเยอะมากวันนี้ ...

แต่ก็ทำใจดีสู้เสือผ่านมันมาได้

ตอนนี้ ... เลิกงานแล้ว

กลับบ้านนอนดีกว่า

สบายใจดี